Een verhaaltje wat ik regelmatig aan mijn kinderen voorlas.

Vooral omdat ik het zelf zo leuk vind. Een heel gezin wat zwieper-de-zwiep en struikel-de-struik een geweldig avontuur beleeft en vast en zeker niet bang is... tot er een échte beer blijkt te zijn en ze niet weten niet hoe snel ze thuis moeten komen om met zijn allen onder de dekens te duiken.

 

De mogelijkheden voor geluidseffecten en dramatische gebaren zijn eindeloos, en bij het voorlezen wordt het bijna echt. Helaas worden Pieter en Yamillah langzamerhand zo groot dat ze alleen nog geïnteresseerd zijn in Donald Duck pockets en de kronieken van Narnia, dus ik pas me aan.

 

Maar het avontuur blijft lokken, en stiekem ga ik zelf af en toe op berenjacht. Geestelijk, dan. Soms heb ik het idee dat het christendom zo braaf en zacht en zoetsappig is. We willen als gemeente ‘warm en liefdevol’ zijn, een plaats waar onvolmaakte, beschadigde mensen hoop en troost en genezing vinden. En natuurlijk wil ik dat ook. Ik geloof dat Jezus kwam om ons leven in volheid te geven en dat juist ‘zieken’ een dokter nodig hebben. Maar er is méér. Je mag gebroken en behoeftig zijn, maar dat hoef je niet te blijven. Je mag ook groeien. Er is een doel, een avontuur, een zinvolle bestemming – en niet alleen in de hemel.

 

Op deze wereld zijn leeuwen en beren genoeg. In de vorm van natuurrampen, oorlogen, hongersnoden – of alles wat zich op zogenaamd ‘kleinere’ schaal afspeelt. We zijn geen christenen alleen om onze tijd op aarde uit te zitten en straks, ooit, uiteindelijk naar de hemel te gaan. We zijn geen christenen om alleen maar bibberend bij elkaar te kruipen en tranen met tuiten te huilen. Soms óók. Het mag er zijn. Maar er is meer. Christenen – de kerk – zijn bedoeld als leger. Het leger van de omgekeerde wereld. Er is van alles te doen, en wij mogen daar deel van uitmaken. God wil onze tranen drogen, maar ook met ons op avontuur. Leven voor Hem kost veel – soms alles – maar het is de moeite waard.

 

Wij gaan op berenjacht... wij gaan een hele grote vangen... en als HIJ voorop gaat... ben ik bijna niet meer bang.

 

Tobya Jong is getrouwd, moeder en werkt als vertaalster. In een verfrissende, open stijl doet ze op Manna-vandaag verslag van de kleine dingen in het leven. Meer columns van Tobya Jong vind je hier.