Willem Ouweneel ziet in christelijk Nederland “een zekere tweedeling” opkomen. Die gaat soms dwars door denominaties, en soms zelfs dwars door plaatselijke gemeenten. “Er zijn gemeenten die zich (uit angst?) uitdrukkelijk afsluiten voor ‘meer van de Geest’, en er zijn gemeenten die zich intens daarnaar uitstrekken.”

Hij schrijft dat in een column in het Friesch Dagblad. Daarin vertelt hij dat hij onlangs drie keer op een zondag moest preken. ’s Morgens leidde hij een hervormde dienst, ’s middags sprak hij in een “zeer charismatische” gemeente en ’s avonds in een “open-minded” Vrije Evangelische Gemeente. “Het heeft bijna iets surrealistisch dat dat allemaal op één zondag kan: een en dezelfde spreker in drie zulke kerkelijke wereldjes. Toch is het steeds gewoner aan het worden, en wel om de simpele reden dat deze drie wereldjes in belangrijke opzichten steeds verder naar elkaar toe groeien”, aldus Ouweneel.

In twee van de drie gemeenten had hij tevoren een onderwerp gekregen waarover hij moest spreken. Het bleek beide keren met de Heilige Geest te maken te hebben. Zijn derde preek ging daar ook over. “De belangstelling voor het werk van de Heilige Geest groeit enorm”, constateert Ouweneel, “en wel in bijna alle geledingen van de Nederlandse christenheid. Daarbij gaat het niet alleen om pinksterstokpaardjes, zoals tongentaal en profetie, maar eerst en vooral om meer toewijding, meer kracht, meer liefde, meer ijver, meer vrucht, meer discipelschap, meer bewogenheid, meer aanbidding, meer strijden in de gebeden, meer gelijkvormigheid aan Christus.”

Maar er is ook een keerzijde. Sommige gemeente gaan er in mee, anderen haken af. Een tweedeling dus. Ouweneel: “Het spreekt vanzelf dat er allerlei overgangen tussen deze twee groepen zijn. Maar er lijkt me toch genoeg aanleiding te zijn om van een tweedeling te spreken. De eerste groep gemeenten (reformatorisch of evangelisch, maakt niet uit) zie ik geestelijk steeds meer achterop raken; de tweede groep gemeenten zie ik geestelijk steeds meer groeien, zowel in de breedte als in de diepte.”

Soms ziet hij ook gemeenten die zich “een tijdlang zeer naar ‘meer van de Geest’ hebben uitgestrekt. Maar dan komt er de klad in – met name (denk ik) omdat de leiders bang zijn de controle te verliezen. Zo’n gemeente is een tijdlang sterk gegroeid, maar dan bereikt ze een plafond. Via de achterdeur verlaat een flink aantal gelovigen zo’n gemeente weer, omdat ze teleurgesteld zijn dat er niet méér in zit. De gemeente heeft niet alleen een plafond bereikt wat het aantal bezoekers betreft, maar ook wat haar geestelijke verdieping betreft. De kurk wordt op de fles geduwd, met als gevolg dat zo’n gemeente nu alleen nog maar achteruit kan boeren.”

Ouweneel kent plaatsen, schrijft hij, “waar vervolgens in de buurt van zo’n ietwat verstarde gemeente (A) een nieuwe gemeente (B) ontstaat, die net zo vurig van Geest is als gemeente A aanvankelijk was. En wat gebeurt er? Gemeente A moet met lede ogen aanzien dat een hele stoet gelovigen overloopt van A naar B. Dat is geen valse concurrentie van B - het is niets anders dan de eigen nalatigheid van A. Het is blijkbaar een keuze tussen de Geest en de leiders geworden - en de leiders hebben voor zichzelf gekozen.”